Artikelen: Waar gaat het om?
[1]
Voor een ieder die mijn columns gemist heeft (of enkel Ursel, dat kan ook nog.....)
Ik had een oude buurman.
Vorig jaar werd hij plotseling ziek.
Terwijl de huisartsen hem behandelden voor een keel infectie, bleven bij mij de alarmbellen rinkelen.
Hij werd al zieker maar was een bescheiden mens en wilde niet klagen.
Ik heb het een week aangekeken en herinner me nog levendig hoe ik, op de plek waar ik nu deze column zit te schrijven, een kwartier lang met het telefoonboek op mijn schoot, mijn hoofd en hart heb zitten breken.
De vraag die mij bezig hield: mag ik als volwassene, ingrijpen op het leven van een andere volwassene en de regie overnemen, enkel doordat bij mij de alarmbellen blijven rinkelen?
Uiteindelijk besloot ik de huisartsen te bellen en ze te dreigen met hel en verdoemenis als er geen onmiddelijke doorverwijzing naar het ziekenhuis kwam.Ik had een oude buurman.
Vorig jaar werd hij plotseling ziek.
Terwijl de huisartsen hem behandelden voor een keel infectie, bleven bij mij de alarmbellen rinkelen.
Hij werd al zieker maar was een bescheiden mens en wilde niet klagen.
Ik heb het een week aangekeken en herinner me nog levendig hoe ik, op de plek waar ik nu deze column zit te schrijven, een kwartier lang met het telefoonboek op mijn schoot, mijn hoofd en hart heb zitten breken.
De vraag die mij bezig hield: mag ik als volwassene, ingrijpen op het leven van een andere volwassene en de regie overnemen, enkel doordat bij mij de alarmbellen blijven rinkelen?
Om mij genoegdoening te geven (lees: om van mijn gezeur af te zijn) kwam deze er. De uitslag was ernstig en op het nippertje, op weg naar het ziekenhuis overleed hij bijna aan een hartaanval ten gevolge van de leukemie, die hij bleek te hebben.
Maanden van chemo kuren en intensieve thuisverpleging volgden.
We holden heen en weer met soepjes en hapjes, keken soms twintig keer op een dag of alles wel OK was, waren aanspreekpunt en luisterden naar alles dat hem bezig hield.
Even leek het goed te gaan, maar na en paar maanden bleek de kuur niet succesvol te zijn geweest.
Een paar maanden geleden trof ik hem aan, op de vloer van zijn huisje, met een massieve hersenbloeding.
Racen naar het ziekenhuis alwaar ik over al mijn grenzen heen getrokken werd.
Iemand die een plekje in mijn hart had, die zei: alles in mijn leven behoort jou toe, want jij hebt mijn leven gered, verdronk in mijn bijzijn in zijn eigen bloed. Ik keek, trok letterlijk in wanhoop mijn haren uit mijn hoofd, walgde van wat ik zag en hoorde, realiseerde me maar al te goed dat ik hier een trauma stond op te lopen, maar kon hem niet alleen laten.
Ik BLEEF.
Niemand behoort in handen van een vreemde te sterven, en zeker hij niet.
De volgende ochtend kon de familie, die de zorg aan mij overgelaten had, niet wachten over te gaan tot de verdeling van zijn goederen, voor hij gekist was, waren de eerste kibbelpartijtjes al in gang gezet. Met verve werd het hele huis leeg getrokken.
Nog verscheurd van wat ik gezien en gehoord had, was dit de druppel die de emmer deed overlopen.
Ik zocht steun bij mijn omgeving.
Mijn verbijstering was totaal toen ik te horen kreeg dat ik vast had moeten laten leggen wat ik in ruil voor al mijn zorg had willen ontvangen.
En dan hier de link naar Post Nuke, het feit dat we dingen doen voor anderen, anderen helpen, hoeft niet altijd omgezet te worden naar geldelijk of materieel gewin. Mensen zijn vaak verbaasd als ik vertel wat we doen en dat we daar niet voor betaald krijgen. Als ik probeer uit te leggen, dat juist hierin de kracht en de lol ligt, word ik meewarig aangekeken.
Weken heb ik geworsteld met mijn waarden en normen, ze nog eens onder de loep gelegd en me afgevraagd of ik echt gestoord ben.
Dat ik met mijn levensinstelling nooit een dikke auto zal rijden, nooit een volle bankrekening zal krijgen, geen kasteel zal bewonen, kan me niet schelen.
Dat mijn levensinstelling maakt, dat ik van toegevoegde waarde ben, voor mezelf, voor mijn gezin, voor mijn omgeving, voor het PN team, voor PN gebruikers, en voor anderen, dat is wat telt.
Ik mis mijn buurman, maar ben tegelijkertijd een rijker mens geworden.
Niet materieel, niet geldelijk, maar wel in ervaring en in de wetenschap, dat delen en geven de fundamenten onder mijn bestaan zijn.
Reacties
Ik persoonlijk heb niet veel, en dat maakt mij ook niets uit, maar alle hulp die ik heb kunnen en mogen bieden aanvooral jongeren heeft mijn persoonlijke leven alleen maar rijker gemaakt.
Die bijdrage aan de maatschappij, dat begint vaak met kleine dingetjes, zoals bij ons, PostNuke en Open Source Software i.h.a. Maar die zorg voor je buurman, dat is het wezenlijke. Dat is de reden dat ik mijn carriere in de IT opgeef voor de kans om mensen te helpen. Ik ben zelf Theologie gaan studeren omdat het past bij mij. Andere mensen doen het weer op hun manier. In het dagelijks leven is daar vaak weinig van terug te zien. Dat is nou juist het mooie van PostNuke, daar kun je het vaak wel zien, en dat motiveert ontzettend! <br />
Op deze manier kom je er achter dat je niet alleen staat.<br />
<br />
Sterkte,<br />
Dennis Meulensteen.<br />
<br />
Ik ben een jaar geleden dan met Postnuke in aanraking gekomen. Maar juist doordat hier, zowel de nederlandse als de wereldwijde community zo open stond voor ideeën en klaar stond om mij te helpen voelde ik me er erg in thuis. Dat is ook de grootste reden dat ik zelf ook vrijwillig ben begonnen hulp te bieden aan anderen. Niet om het geld, al helemaal niet vanwege de tijd. Maar meer om klaar te staan voor iedereen. Door hetgeen wat de community voor niks aan mij te bieden had, wilde ik er iets voor terug doen. <br />
<br />
Helaas voor jou is het minder afgelopen met je buurman, zij het niet dat jij in ieder geval wel je best er voor gedaan hebt. Iets dat genoeg mensen waarschijnlijk niet kunnen zeggen.<br />
<br />
Ik moet overigens na dit verhaal gelijk aan een film denken die ik erg mooi vond. De hoofdrol speler is dat kleine jongetje uit "the six sence" en "Artificial Intellency (AI)". (Ben de titel helaas kwijt). Hierin helpt hij 1 iemand. In ruil daarvoor moet hij 3 andere mensen helpen. enz. enz. Na een paar maanden zijn er dus heeel veel mensen die bereid zijn elkaar te helpen. en blabla.. Maar juist doordat 1 iemand ermee begon is er een pyramide-effect ontstaan. Maar uiteraard zal dat wel een utopie zijn in deze maatschappij. <br />
<br />
Tries, iig heel veel sterkte nog. En sorry voor mijn ongeduldheid.. <br />
Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Registreren [5] of inloggen [6].